Nûr
@esirulkalp
654 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Bilenler bilir; İskender Pala romanları art arda değil, belirli aralıklarla okunduğunda keyif ve muhabbet verir. Bunu birkaç defa daha tecrübe etmiş olmama rağmen Surnâme’yi birkaç günde okuduktan hemen sonra bu kitaba başlamıştım.. bir de finaller ve ara tatil eklenince süreç uzadıkça uzadı. Başlarda da dünya hâli ve zihin trafiğinden odaklanamamış, lezzet alamamıştım. Hatta yarım bırakacağım ilk kitap olacak diye korkmuştum. Ama içimdeki trafik akmaya başladığında kitabın sayfaları da ritme uydu, gittikçe içine çeken bir hikâye okudum.. Osmanlı’nın son dönemleri, sürre alayı, kervan, Beytullah’a varmak için gerek yaya gerek aç susuz karanlıkta yol alan binlerce insan, o dönemin şartları, Vehhâbîlik tefrikasının yaşattığı zorluklar.. çok güzel betimlenmiş. Son bölümlerde Haremeyn’i okurken yaşamak.. Rabbim isteyen herkese evini ve Habibinin ص ravzasını ziyâret edebilmeyi, şâhit olmayı nasîp etsin..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir konuyu öze inerek anlatabilmek mühim; ciddi bir konuyu ayrıntıları kaçırmadan bir çocuğun anlayabileceği seviyede cümleler kurarak anlatmak ise daha da mühim ve maharet isteyen bir iş. Allah vergisi, ilhâm, hediye, artık ne denilebilirse..
Özkan Öze bu konuda kaleminde mâhir yazar.
Bu kitabında da;
Dünyadaki kötülük almış başını giderken, sorunun “kötülük fiiline” değil, faillerine ait olduğunu;
insana bahşedilen irâdenin önemini;
savaşların, depremlerin hep bunun sonucunda olduğunu;
Allah’ın âdil-i mutlak oluşunu;
biz müminler için ölümü, hele ki zâlimin elinden gelen son nefesin, ölüyü toprağa vermenin yerde bir çukur değil de, cennette bir kapı açtığını çok güzel anlatmış..
Bu seri hiç bitmesin, biz çaylaklar sorularımıza hep Filozof’un dilinden cevap bulalım temennisiyle..
Ben mi kitabı bitirdim kitap mı beni, meçhul.
Bir Saklıkuyu yağmuru olmasa da yağmurlu bir günde, içim betimlenen deniz kadar hırçınken bitmesi tesadüf değildi.
Anlattıkları içimde yankılanmaya devam ediyor. Kaçtıklarımız er geç bizi bulur, değil mi? Kaderimize doğru adım adım yaklaşırken vedâ kelimesi tozlarından arınıp da aslına kavuşuyor.. aslında her ân, bir öncekine vedâ iken.. içimiz birer kimsesiz mezarlığı.
Yine bir Tarık Tufan romanı. Yine uykusuz bir gece. Güzeldi.
Uzun zamandır okumak istediğim, alınacaklar listemde bulunan bir kitaptı. Derste kitaplardan konuşurken bu serinin kitaplarının eksik olduğunu, okuyacağımı söylemiştim. Talebelerimden bir tanesi annesiyle gidip özel olarak bu kitabı hediye almış, o yüzden kıymeti daha da arttı.. Muallimelik, eğitim ile ilgili okuduğum nasihatlerle de bir hikmeti olduğuna yakînim arttı.. Bitmesin diye ağır ağır okudum.. Nasibin ve hikmetin güzelliğine bir kez daha şâhitlik ettim.
“Böyle hissettiğini bilmiyordum.”
“Hiç sormamıştın ki.”
Kalp zekâsı vererek, alarak, isteyerek, reddederek gelişir. Ayrıca başkalarını dinlemeyi bilmemiz, onların bize gönderdikleri mesajlardaki şifreleri çözmemiz ve anlaşmazlıkları şiddetsiz bir şekilde çözmemiz gerekir.
5 yıl, 5 ay sonra tekrar okuduğum bir kitaptı. İçinde bulunan testlerde farklı şıkları seçince bir kez daha şahit oldum ki; insan değişen, dönüşen bir varlık.. Bunca değişimin arasında asla geri dönmeyecek şey; zaman. Vaktimiz varken kendimizi ifade etmeli, sevdiğimizi, öfkemizi, kırgınlıklarımızı, acılarımızı. Yaralarımız temizlenmeden kapanmasın.
