İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzde kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Mademki artık koskoca insanım, yarın, öbür gün işine başlayacak bir hocayım; o hâlde kendimden, çocukluğumdan hiçbir iz, eser bırakmamaya çalışmalıyım.