Yazarın okuduğum ikinci kitabıydı ve dünyaya olan eleştirel tüm bakışlarımı her kentte sarsmayı başardı. Daha iyi anımsanmak için, hep aynı kalmak ve hareketsiz durmak demiş kitapta peki dedim kendi kendime durdukça eskidiğimize inandığımız dünyada anımsamak koca bir hayal mi artık? Bu kitabı okuduğumda kararımı vermiştim. Zarafetle yaşlanmak istiyorum ben. Kitap sonra devam ediyor. Bir hikayeden yoksun bir şekilde yığılmış kentleri, düşlenebilir kentlerin sayısından düşmek gerekir. Herkesin kendi yolunda kentleri vardır elbet. Küçükken ne kadar çoksa o kadar kalabalığım derdim. Şimdi elimde kalan kentlerimde zarafetle yaşlanmayı seçiyorum. Ben de kendi yolumun yolcusu olarak sahip olduğum tenhayı sahip olamayacağım kalabalıktan tanıyorum. Kitabımın son sayfasını ise kendime en büyük hediyesi olarak saklayacağım.