Acıyı pusula yapmaktan, yaralarımı yoldaş bellemekten, her hayal kırıklığından bir şeyler öğrenmeye çalışmaktan, her düştüğümde daha güçlü kalkmaktan başka çarem yoktu. bende öyle yaptım.
_—Devam etmem ve yaşamın acıyla yoğrulmuş "o" tarafını da kabullenmem gerekiyordu. kabullendim._