Gene de o günden sonra çok sık dua etmemeye başladım, çok geçmeden neredeyse tümüyle bıraktım o işi. Daha emin, daha mutlu, daha özgür hissediyordum kendimi. Ama pek güvende değil.
Ben de ötekiler gibi kalkar kalkmaz 'bugünün tüm dualarını, çalışmalarını, acılarını Tanrı'ya adadım' demeyi tez öğrendim. Peki ya mutluluk, diye düşünürdüm ilk başlarda, mutluluk yok mu? Olmalı. Ha, mutluluk mu? Elbette. Mutluluk, doğru ya...