Esma Çakır
@esmackrrr
Benim işim, bedenimi her şeyiyle sevmek. Tamamını, olduğu gibi. Yaşlanan, fani, zahmetli, çöküşteki, mucizelerle dolu, çetrefilli, nefes alan, lanetli, kanserli, sıcacık, incitici, güvenilmez, çalışkan, kusurlu, güzel, korkunç, yaşayan, mücadele eden, kırılgan, korkmuş, korkutucu, yaşayan, ölen, yaşayan, nefes alan, geçici, harikulade, esrarengiz, müteessir, ölümcül bir hastalığı olan o atomların evrende bir araya gelmiş hali... Bu zaman diliminde ben dediğim o şey. Bu beden hata yapmaya başladı. Korkunç ve tehlikeli tümörler besliyor. Onları yok edemiyor, ortadan kaldıramıyor. Yegane amacını, hayatta kalmayı başaramıyor artık.
Nietzsche'nin de dediği gibi, "Neden'i olan, Nasıl'a katlanır.
Belki de farkı yaratan da buydu: Kapalı kapıları açıp varoluşsal durumumun her parçasını nazik ve hassas bir rehber eşliğinde kucaklamak.
Rick konuşurken aklıma Buridan'ın eşeği geldi. Bu eski felsefi paradoksta, aynı ölçüde güzel kokan iki balya samanın arasında kalan bir eşek, hangisini seçeceğine karar veremediği için açlıktan ölür.
"Alvin, yaşamına daha farklı, çok daha tatminkâr bir yön verme şansını tepiyorsun. Bence bunun tek nedeni de seni yargılamamdan korkman. Ama bu korkuların yersiz olduğunu zaten biliyorsun. Ayrıca daha geniş bir bakış açısından bakmanı rica ediyorum. Zihnindeki gelip geçici bir duygunun, biricik yaşamını yönlendirmesine izin veriyorsun. Aklına yatıyor mu?"