esmaaa
@esmaverim
Gökçen
Loresima’nın dört kitaplık devasa "Gökçen" evrenini bitirdiğimde hissettiğim şey tam bir duygu karmaşasıydı diyebilirim. Bir yanda kahkahalarla güldüğüm, gözyaşlarımı tutamadığım sahneler varken; diğer yanda "Yeter artık, aynı konuyu kaçıncı kez okuyoruz!" diyerek kitabı duvara fırlatma isteğim birbirine karıştı. Hikaye, çocuklukları aynı askeri lojmanda geçen, sürekli didişen maviş doktorumuz Gökçen ve Barut Timi'nin sert komutanı Murathan Karakurt etrafında şekilleniyor. Yıllar sonra Gökçen'in tayiniyle yolları tekrar kesişince o tatlı atışmaları, Murathan’ın Gökçen'i aslında yıllardır unutamadığını fark etmesi ve ikilinin bir araya gelme çabası ilk başta gerçekten çok keyifliydi. Özellikle operasyonlar, Barut Timi'nin ölümle burun buruna gelmesi ve hastane koridorlarındaki gerilim hissi insanı inanılmaz içine çekiyor. Zaten serinin açık ara en iyi yanı ana karakterlerin aşkından ziyade Barut Timi'nin ta kendisiydi! O askerlerin birbirine bağlılığı, vatan uğruna fedakarlıkları o kadar iyi yazılmış ki onlarla gülüp ağlamamak elde değil. Hatta yan karakterlerden Aybüke ve Süleyman'ın derinliği ve aşkı, yer yer ana karakterleri bile gölgede bıraktı. Ancak olaylar ilerledikçe, özellikle üçüncü ve dördüncü kitapta o saf heyecan yerini maalesef sakız gibi uzatılmış bir dramaya bıraktı. Hikaye taş çatlasa iki kitapta efsanevi bir şekilde bitebilecekken dört kitaba yayılınca aynı ayrılıp barışmalar ve tekrarlanan tripler okuma hevesimi fena halde baltaladı. Bununla da kalmadı, başlarda Murathan’ın o tatlı korumacı tavrı sonradan "Onu giyme, oraya gitme" tarzı toksik ve maço bir diktatörlüğe dönüştü. Gökçen gibi güçlü, ayakları yere basan bir doktorun bu egoist tavırlara boyun eğmesi ve ilişkinin vıcık vıcık bir hale gelmesi beni epey yordu. Üstelik yazarın o amatör Wattpad
Reklam
Her Şeyin Başladığı Yere Privet Drive 4 Numara
Tüm seriyi bitirip o devasa evrenin sonuna tanıklık ettikten sonra, her şeyin başladığı bu ilk kitaba geri dönmek... Kelimenin tam anlamıyla büyüleyici.
Felsefe Taşı, ilk bakışta merdiven altındaki öksüz bir çocuğun masalsı kurtuluş hikayesi gibi görünse de aslında edebiyat tarihinin en güçlü dostluk köprülerinin kurulduğu, fedakarlığın ve sevginin ilk ilmeklerinin atıldığı yer. Rowling, o çocuksu masumiyetin arkasına öyle büyük bir kurgu dehası gizlemiş ki; Harry’nin Kelid Aynası’nda sadece ailesini gördüğü o an, güce değil sevgiye aç olan kalbiyle bizi daha ilk kitaptan kendine bağlıyor.
Büyük Salon’un o büyüleyici kokusu, Hogwarts koridorlarının gizemi ve dostluğun o ilk saf hali... Serinin nereye varacağını bilerek bu sayfaları yeniden hissetmek, eski bir dosta sarılmak gibiydi. Hogwarts bizim her zaman evimiz olacak.
