Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler, ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar...
Olmayacağını biliyordum ama oldurabilmeyi ne çok isterdim. Yılgın ve yıkık bir umutla yürüdüm tüm yolları. İçinde, hiç susturamadığım o müzikle bir parlayıp bir söndüm karanlıklarda. Kaybetmedim ama kazanmadım da. Hayat biraz da böyledir işte, bilirsin..🍁