rümeysa
@espritetmoi
Eskiden bir yıldızmış. Göğünü yitirmiş.
Bazen acele etmiyorum. Yolun beni bir yere götürmesi için koşmam gerekmiyor. Belki de yazgım, adımlarımın ritminde gizlidir, telaşsız, dingin. Yürüdükçe anlıyorum; yetişmek için hız değil, sabır gerek. Ve belki de varmam gereken yer, yolun ta kendisidir.
Reklam
Bazen insan, bir çocuğun içten duasında, bir kuşun sabah rüzgarında kanat çırpışında, bir kedinin huzurla sokulmasında Rabb’inin merhametini hisseder. Çünkü Allah, şifayı bazen en masum dillerle gönderir, kalpteki sızıyı dualarla dindirir. 🍃
Bazen öyle acılar vardır ki insanı konuşturmaktan çok susturur. Bağırmak, haykırmak bir nevi rahatlamadır aslında; içindekini dışarı atarsın, paylaşır, hafiflersin. Ama ya sustuğun, içinde büyüttüğün acılar? İşte onlar daha ağırdır. Çünkü kelimelere dökemediğin her şey, içini kemiren bir yara gibi derinleşir. İnsan bazen anlatmaya bile mecali olmadığını hisseder, çünkü kelimeler yetmez, çünkü kimsenin tam anlamıyla anlayamayacağını düşünür. O yüzden sessizliğe bürünen birini gördüğünde, belki de en büyük çığlığı attığını bilmek gerekir.
Saian | Varolmanın Karşı Konulamaz HafifliğiMüzik
Bu parça, varoluşun hem hafifliğini hem ağırlığını aynı anda hissettiren bir düş gibi. Saian’ın sesi, bir fısıltı kadar kırılgan ama bir çığlık kadar derin. Sözler, zamanın içinde savrulan bir ruhun izlerini taşıyor; her dize, varoluşun anlamsızlığına karşı bir başkaldırı gibi. Beat’in durağanlığı, hayatın kaçınılmaz döngüsünü hatırlatıyor—ne tam bir başlangıç ne de kesin bir son. Bu yüzden şarkı bittiğinde bile içimizde yankılanmaya devam ediyor.