Neden kendi yolumuzu bırakıp birbirimizin yolundan yürümek isteriz? Başkalarıyla kıyaslamadan varlığını hissedemez mi insan? Etrafında akıllılar az olduğunda kendi aklı artar mı kişinin? Aklı az olanların yolundan gidersen akıllı, çok olanların yolunu seçersen de akılsız görünürsün. Halbuki senin kendi yolun tam da sana göre. Bu bizim büyük trajedimizdir. Herkes sabahın seherinde gül goncası üzerindeki çiğ damlası olmak istiyor, okyanusta bir damla olmaya hevesli kimse yok.
Yoklukların içinde varlıkları çekip çıkarabilmek için “yok, yok” deyip durmamak şartmış. Üstelikte bu yol, hep beraber  konuştuğumuz ve sadece içimizden birkaçının öne geçebileceği bir maraton koşuyolu
değilmiş.Böyle olunca onda ne var, bende ne yok diye etrafa bakıp durmazsak her birimize tahsis edilen kişisel yolu, yokluklara hiç takılmadan bize verilen varlarla, aşabilirmişiz.Bunu yaptığımızda bazı yoklar varmış gibi yapmanın yoruculuğundan korunmakla kalmaz, güle oynaya geçermişiz yoldan.