Gerçek sevgi insanı kestirmeden daima kendine getirirdi. Bu yüzden sevilmeye muhtaçtı insanlar, çünkü kendilerine gidebildikleri en kısa yoldu sevgi, kendilerini bulabildikleri tek memleketti.
Kendisi gibi olabilen kaç kişi vardı kalabalıkların arasında?
Bizden habersiz bir sürü iyilik olurken bizden habersiz olan kötülüklere saplanıp yaşıyorduk belki de hayatımızı. Odaklandığımız şeyi düşündükçe çoğaltıyor, dünyamız yapıyorduk.
İnsanlığını unutmuş bir insandan daha tehlikeli bir şey yoktu.