"Kaç acı harlandı avucumda,
Kaç hüznün közünde yürüdüm,
Kaç gece yıldızsız göğün karanlığında,
Kaç umudum gömülü toprağın altında.
Yine de bir ses fısıldar içimde usulca,
Her yanış bir sabah taşır koynunda.
Rüzgar alır götürür külleri bir bir,
Kalbim iner sessizce o derin sükûna.
Ne yangın biter ne yol tükenir,
Her adımda bir iz, her iz de bin hüzün birikir."