Hayatı olduğu
gibi kabul etmeli
ve ona ne bir şey ilave etmeli
ne de ondan bir şey eksiltmeli..
...
İnsan dediğin mahluk hiç bir şeyi değiştiremez. Bunun için gönlünün rahat olmasını istersen, gördüğün fenalıkların bile bir hikmeti olduğunu düşün ve yeryüzünde olmayan iyilikleri oraya getirmek sevdasına kapılma...
Sonra en mühimi: Kendini halinden şikayet etmeye alıştırma!
Ömrünün sonuna kadar dövünsen bu hayatın cefası tükenmez;kendine etmiş olursun.
Mektepte bize bir
şiir ezberletmişlerdi.
insan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış;
ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Bunu yazan şair ne kadar haklıymış.