Sessiz Filozof
@esssakin
İnsan ne yaparsa yapsın bir gün mutlaka yarım kalır.
Ancak bu mesele değil. Mesele şu ki, insanda yürek bulunmalı.
Zaten önemli olan ne gördüğündür.
Demek ki ben kendi evimde oturmak, ufak dahi olsa kimseye yük olmamak istiyormuşum. "Benim varlığımdan şikayet eden bulunmasın!" diyormuşum.
Babam, diğerlerinden daha çok etrafta neler olup bittiğini bilirdi. Boş şeylerle uğraşmaz, bunlarla uğraşanları da sevmezdi. Zamanını yararlı şeylere harcamak isterdi.
Biraz sert görünür ama gereksiz yere sinirlenmez. Kendisini sinirlendiren şeyler her zaman İslam terbiyesine, insanlığa yakışmayacak şeylerdir. Yüreği aile sevgisiyle dolu olmakla beraber hiçbir zaman bizi şımartacak şekilde davranmamıştır. Bu sebeple de evdekiler onun heybetinden etkilenmişlerdir. Babamın bu heybeti bizi dövdüğü veya bize kötü sözler söylediği için oluşmamıştır. Bu doğal bir şekilde oluşmuştur. Dünyada insanın ancak kendi işiyle uğraştığı zaman mutlu olabileceğini düşündüğü için sadece kendi işiyle meşgul olmayı pek sevmiştir.