nurefşan
@etdoner
10 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Edebiyat herkese açıktır. Üniversite çalışanı olsanız da size beni bu çimenlikten çıkarma hakkını vermiyorum. İsterseniz kütüphanelerinizi kilitleyin, ama benim zihnimin özgürlüğünü kısıtlayacak hiçbir kapı, hiçbir kilit, hiçbir sürgü bulunmamaktadır.
Sayfa 86
Reklam
Onların da öğrenim hayatları tıpkı benimki gibi bir şekilde kusurluydu. Bu da onlarda büyük kusurların doğmasına sebep olmuştu. Doğru, paraları ve güçleri vardı, ama koyunlarında sürekli karaciğerlerini parçalayan, akciğerlerini talan eden bir kartal, bir akbaba besleme pahasına sahiptiler. Bu para ve güce sahip olma içgüdüsü, elde etme hırsı sürekli olarak başkalarının toprak ve mallarına göz dikmelerine, sınırlarını genişleterek kendi bayraklarını sallandırmalarina, savaş gemilerine ve zehirli gazlara, kendilerinin ve çocuklarının hayatlarını feda etmelerine sebep oluyordu.
Sayfa 45
Örneğin, canım bir kumsalda olmayı ve denize doğru inmeyi çekiveriyordu. Tabanlarımın altında ilk dalgaların şıpırtısını, vücudun suya girişini ve orada bulduğum kurtuluşu düşlemekle ansızın zindanımın duvarlarının birbirine ne denli yakın olduğunu algılayıveriyordum. Ama bu birkaç ay sürdü. Sonradan, sadece tutuklu düşüncelerine sahip oldum. Avluda yaptığım günlük gezintiyi veya avukatımın beni görmeye gelmesini bekliyordum. Geri kalan zamanımi da pek güzel düzenlemiştim. Sonradan sık sık düşünmüşümdür ki, eğer beni kurumuş bir ağacın gövdesi içinde, başımın üzerinde çiçek açan gökyüzünü seyretmekten öte hiçbir uğraşım olmaksızın yaşamaya zorlasalarmış, ona da yavaş yavaş alışacakmışım. Kuşların geçmesini veya bulutların kavuşmasını bekleyecekmişim, tıpkı burada avukatımın garip boyunbağlarını beklediğim, ya da başka bir evrende, Marie'nin bedenine sarılmak için cumartesiye kadar sabrettiğim gibi. Oysaki, iyi düşünülürse, kurumuş bir ağacın içinde değildim. Benden de talihsiz, mutsuz olanlar vardır. Bu da zaten annemin bir düşüncesiydi ve sık sık da yinelerdi, sonunda her şeye alışılırmış.
