Hep kitaplarda okurdum: İnsan nereye yolculuk ederse etsin, en uzun yolculuk kendi içine yaptığı yolculuktur diye..
Nitekim Cahit Zarifoğlu’nun dediği gibi: “En uzun yoldur insanın içi.”
Arjantin’e gittim, aynı eksiklik hissi…
Hatay’a döndüm, aynı his…
Mardin’e geldim, yine aynı his…
Hayat bu…
Kimi zaman tamamlanmayı bekleyen bir eksiklik, kimi zaman adı konulamayan bir özlem, kimi zaman da insanı yürümeye mecbur eden bir arayış…
Ve ufukta görünen ve ulaşman gereken hedefler…
🎵 youtu.be/htr5aCeEgZE?si=...
Biricik dedemin, içimden bir sürü sıfatla seslendiğim bavukeağmeyimin hatmi bir hafta önce bitti. Rabbim kabul etsin, okuyan herkesten razı olsun inşallah.
Bugün tam 1 yıl oldu. İnsan çok sevdiği
"Araf
Eee, ben öldüm galiba. Yani öldüğümü düşünüyorum. Ama düşünebiliyorum. Bir dakika... Eğer düşünebiliyorsam hâlâ varım. Ee o zaman ben kurtulmadım ki? Cehennem dedikleri bu mu yoksa?
Cehennemde de hatırlayacaksak, ölünce kurtulmuş olmadım o zaman! Yani, madem her şeyi unutmayacağım, madem aklımda sorularla kalacağım... E ben niye öldüm? Ölüp de unutamıyorsak, bu nasıl ölüm? İnsan bari öldüğünde rahat etsin be!
Kesin cehennemdeyim. Sıra var! Gelen giden yok, ışık falan da yok. Burası cennet olsa, sıram çoktan gelirdi. Çünkü cennette sıra olmaz, orada VIP giriş var. Ama cehennemde... Ohoo, torpilli şeytanlar vardır kesin. Beni de, "Sen bekle," diye unuttular. Yazıklar olsun! Yandım anam yandım! Ama bir dakika... Yanmıyorum ki?"
***
Sayfa 63
Ağdalı bir dil. Aklı karışık karakterler
Kitabı hızlıca okudum çünkü okuyacak kitabım yoktu ve çok büyük can sıkıntısı yaşıyordum. Yoksa kitap çok akıcı değil. Olayların hemen ortasında yapılan uzun betimlemeler insanı akıştan koparıyor. O