Acılar, sıkıntılar bedenimizin derisi gibi olmuş bizde...hep bunların içinde yaşıyoruz. Uyuduğumuz acı, soluduğumuz acı...Övünülecek bir şey yok bunda.
İnsanlar serserilik yapmadığı zaman hemen fark edilirler, noluyor ne yapıyor bunlar böyle diye. Evet. Bir köşede sessizce yaşadığım için ben de dikkatini çektim insanların.
Bu işin nasıl olduğunu ben de anlayamadım! Çocukken herkesten korkardım; büyüdüm herkesten nefret etmeye başladım: Kiminden alçak, aşağılık biri olduğu için, kiminden bilmem ne için... ya da hiçbir neden olmasa da ortada, öylesine nefret ettim. Şimdi her şey daha farklı benim için; acıyorum galiba insanlara? Tam nasıl oldu bilmiyorum, ama insanların çoğunun içinde bulunduğu pisliğin sorumlusu olmadığını öğrenince, yüreğim yumuşadı onlara karşı..."