Rümeysa
@evdekiruh
“Bütün gökyüzünü omuzlarımda taşıyacak gücüm vardı, şimdi kendimi bile zor taşıyorum.”
Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.
Kitaba başlarken mutluluk kaynağım ,bitirdiğimde hüzün.
Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
Bu şaheser herkese kendinden bir şeyler bulduruyor Werther tüm kitap boyunca bana hitap etti ,hali hareketleri bir zamanlar ki bendim.
Benim bildiklerimi herkes bilebilir,bana özgü olan ise yanlızca yüreğim.
İnsanoğlunun kaderi bu mu? Aklını kaybetmeden önce mi mutluydu, kaybettikten sonra mı?