Zosima’nın Tanrı'sı affeden, anlayan ve kucaklayan bir şefkat merkezidir.
Zosima için din, köşeye çekilip dua etmek değil; dışarı çıkıp çamura saplanmış birinin elinden tutmaktır. Der ki: "Cehennem nedir? Cehennem, sevememe acısıdır." Ateş veya zebaniler değil, insanın diğer insanlarla bağının kopmasıdır cehennem.
Ferapont bedene düşmanken, Zosima dünyayı kutsar. Toprağı öper. Alyoşa'ya "Git evlen, mutlu ol, hayatın tadını çıkar" der. Ona göre sevinç ve neşe günah değil, ilahi bir lütuftur.
"Herkes herkese karşı, her şeyden sorumludur." Bir yerde bir çocuk ağlıyorsa, bir kadın kancıklık yapıyorsa, bir adam cinayet işliyorsa; ben de o toplumun bir parçası olarak bu suçtan payıma düşeni almalıyım. Suçu ötekinin üstüne atıp kendini temize çekmeyi (Ferapont'un yaptığı gibi) reddeder.