..hayır, çocukluğum mutsuz geçti diyemem. Şımartıldım, yoksulluk nedir bilmedim. Ama hep bir bakışın ağırlığı oldu üzerimde. Muazzam bir şefkat, umut barındıran bir bakış. Ama beklentilerle dolu. Ağır. Yıpratıcı.
İlk başta üç çocuğunun üzerindeki baskı hemen hemen eşitti. Ama ablamla erkek kardeşim yavaş yavaş yakalarını sıyırmayı başardılar, böylece beni de babamın bu büyük saplantısının ezici ağırlığı karşısında ömür boyu yapayalnız bırakmış oldular.