Abdeste hazırlanıyorsun. Gövdeni kutlu bir paklığın gölgesine çekiyorsun. Sanki Leylâ vurgunu bir Mecnun gibi çölde suya kanıyorsun. Şadırvanda su şakırtısı, bir vaha serinliği değil mi sana?
Bayım!
Leyla’yı insanın önüne koyan Mevlâ’dır derler,
Ellerim bu şiiri o Leyla olarak yazıyor.
Ne denir, nasıl denir bilmem ama bayım; Yüzünüz, her baktığımda
sessiz bir ezan olup
ruhumda yankılanıyor.
Sizin şu fâni gölgenizde,
İçime düşen bir vâkur huzur,
Uykudaki ezan çiçeklerimi uyandırıyor!
Sanki içim istemsizce,
Allah'a hep sizi soruyor...
Ve siz konuştukça
, Bir Feyruz şarkısı kalbimden çalıyor:
"البنت! عيونها لوزية ... "
"Ey Çelebi! Badem gözlü..."