Bir bütün idim ben Leyla ile. Sense Leyla'yım diyorsun. Sen Leylä isen eğer, beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir Özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var.
Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leyla'ya değil, Mevlâ'ya yönelik. Bir'lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı... Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..
Türkiye’nin İstiklal Marşı, Mehmet Akif Ersoy tarafından yazılmıştır.
İSTİKLÂL MARŞI
Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.
Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilâl!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet bu celâl?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl...
Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl!
Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım;
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.
Garb’ın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar;
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir îmânı boğar,
“Medeniyet!” dediğin tek dişi kalmış canavar?
Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın...
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.
Bastığın yerleri “toprak!” diyerek geçme, tanı!
Ey Sevgili Atsız! Bu ne muhtesem bir kalemdir!
Ne desem bilmiyorum, nasıl ifade etsem bu eseri? Ne söylersem söyleyeyim sanki az gelecekmiş ve hakkını veremeyecekmişim gibi hissediyorum.
Yıllar önce okumustum ilk olarak. Simdi tekrardan okumak ve bu vasıtayla burada bu esere dair bir inceleme bırakmak istedim.
Kitap bir Uygur masalıyla başlıyor. Aşk lanetine kapılmış ve hayatı boyunca hatta öldükten sonra bile ızdırabını çeken Burkay'ı görüyoruz ilk olarak. Ardından bir atlama oluyor ve cumhuriyet dönemine, Selim Pusat'ın hikayesine geliyoruz. Hüseyin Nihal Atsız'ın yarattığı Selim Pusat karakteri aslında kendisinden o kadar fazla şey taşıyor ki. Asker olan ve bir iftiraya uğrayarak hapise giren Selim Pusat 3 yıl sonra masumiyetini ispatlayıp özgürlügüne kavuşsa da her seyden cok sevdigi meslegine, meslekten öte bir hayat felsefesi, yaşama bicimi olarak gördüğü askerlige geri dönemiyor. Bunun üzerine birde kendisiyle aynı kaderi paylaşmış olan arkadaşı Şeref'in intihar etmesiyle asıl hikayemiz başlıyor diyebiliriz.
Adeta yaşayan bir ölü olan Pusat'ın zihnini meşgul eden bazı şeyler var. Prenses Leyla Mutlak, Güntülü, Yek ve sürekli ortaya cıkan arkadaşı Şeref...
Aslında Leyla Mutlak melek, Yek bir şeytandı. Şeref ise Pusat'ın 'temiz' ,aşka bulaşmamış, yalnızca asker olan ve doğru yolu gösteren tarafı, şerefiydi...
Peki Güntülü?
Ne kadar sert görünümlü biri olursa olsun yüzünde gülümsemelere sebep olan, zihninden ve hayalinden çıkaramadıgı, şiirler yazdığı, kendisinden 25 yaş küçük yasak aşkı...
Kitap boyunca Pusat'ın iç dünyasındaki çatışmaları görüyoruz aslında.
Ve kitabın başında anlatılan lanetin devam ettiğini, Burkay olarak degil bu kez Pusat olarak şekil degiştirdiğine tanık oluyoruz.
O kadar, ama o kadar güzel, adeta büyülü bir kitaptı ki. Ikinci kez okudugum halde yine uzun süre tesirinden
Bismillah
Bu zamanda yaşayan, her müslüman genç kızın-kadının okuyabileceği ve okuması gerektiğini düşündüğüm bir kitap oldu.
Yer yer insanın nefis muhasebesi yapmasına sebep olan, yol gösteren, ilmi-öğrenmeyi teşvik eden.. Kişi hangi durumda olursa olsun, kendi durumuna göre, 'İslam Davası İçin' bi projeye sahip olabileceğini ve bunun için hangi konuya daha eğilimli-elverişli olduğunu farketmesi gerektiği..
Ayrıca, özellikle zaman konusuna değinilmesi çok etkileyici ve düşündürücüydü :
"Zamanın değerini gerçekten idrak ettiğinde, onu tıpkı malını koruduğun gibi korur ve ona sahip çıkarsın."
Hasan Basri (rahimehullah) şöyle demiştir : "Ben öyle insanlar gördüm ki, zamanlarına sizin dirhem ve dinarlarınıza gösterdiğiniz ilgiden çok daha fazla önem verirlerdi."
بسم الله
Kapağı gibi içerisinde zarafet barındıran benim için nadir kitaplardan biri. Her bir cümlesinde yazarın bizim için muhabbetle harmanlanmış cümlelerine şahit oluyoruz. Bazı cümleleri ile bizi öyle özel hissettiriyor ki... İslam'ın kadını verdiği değerin bir yansıması aslen ama, bunu çok başarılı bir şekilde yazıya dökmüş. Bazı bölümlerde de bizleri kendisini gördüğü tehlikelere karşı bir abla veya kardeş gibi uyarılarda bulunuyor. Hayatta ne olursanız; çocuk, öğrenci, eş, anne veya nine siz bu din ile izzetli ve şereflisiniz. Aynı şekilde değerlisiniz. Batı ise tam tersini göstermek istiyor her seferinde... İslam'ın kadını verdiği değeri anlatmak istesem çok uzun sürer belki ama en küçük örneğiyle; bir bayanın başörtüsü zorla açıldığı için ordu toplayan ve savaş başlatan bir peygamberimiz var bizim. Elhamdülillah ki Rabbim bizlere böyle yüce ve şerefli bir din göndermiş ve bizleri de kendisine iman eden kullarından kılmış...
leyla vü mecnundan geçme yolunda.Edebiyat & Roman
Fuzuli pek kıymet verdiğim bir insandır. okuması biraz sancılı bir kitaptı hem merak edip bakalım yine neye atıfta bulunacak dedim içimden. bazen de ne anlatmaya çalışıyor diye uzunca düşündüm. gerisi ve berisi ile harika bir okuma deneyimi yaşadım. fuzuli okuyarak anlayabileceğimiz biri değil fikrimce. biraz yaşamak biraz acı görmek kısaca fuzuliyi yaşayarak okumak gerek. romantiklerin lügatında çokça sözlerini görürüz hatta bazen fuzuliye ait olmayan sözleri bile fuzuli yazmış gibi atfedilir çünkü hayatı boyunca sayısız yazısı olduğundan mütevellit böyle bir karmaşa var. Ali Nihat Tarlan’ın şerhi oldukça güzeldi nitekim sindire sindire okumama vesile oldu. kitaba başladığın zamanla bitirdiğin zaman aynı kişi olmayacaksın demişti kütüphanede ki amca :) doğrudur. fuzulinin aşka olan bu üstün yazıları bir dünyeviden öteye rahmana duyulan bir aşkın yansıması. tasavvuf vakti olana güzeldir derdim hep lakin biraz tasavvufa yönelince o da size yöneliyor ve uçan kuştan yanan oduna kadar farklı bakıyorsunuz… halen romantiklerle aynı düşüncede değilim ne kadar da fuzuli lirik şiirin öncüsü de olsa mevlaya olan aşk ayrıdır. yaratılanlarda bu aşkı görmek için yaratandan esintiler görmek gerekli fikrimce. leyladan mevlaya olursam o zaman fikir belirteceğim bu konunun yabancısıyım. burada kitaba dair düşüncemi noktalıyorum. ez cümle okuyun okutturun bende kütüphanede ki amca sayesinde okudum, şerh hali anlaşılır kılıyor ona dikkat etmek mühim.
Ey Fuzûlî dehr hâlin şâh-i gülden kıl kıyâs
Kim verip evvel tecemmül sonra üryan eylemiş
Anla dünyanın halini Fuzûlî gül dalından
Önce güzellikler verip sonra çıplak bırakmış..