Nefret etmiştim üniversiteye girmek için harıl harıl ders çalışmaya başlayan herkesten. Çünkü ben çocukluğumdan beri büyük adam olmak için çalışmıştım sürekli, ama onlar hiçbir şey yapmamıştı, sürekli sokakta top oynamışlardı, hiçbir şey yapmamışlardı.
Ve şimdi ben bunları bilmenin beni ulaştırdığı camdan kale içinde yalnızlığımı cilalarken aynı zamanda farkındayım da, çaresizlik nöbeti içinde bir zavallı gibi göründüğümü, en azından içeriden. İnsan zaten kendisine içeriden bakabilir ancak. Dışarıdan baktığı yegane an, örtülmektedir toprak tarafından.