Esra Yanık
@eyanikk
Aklından geçenleri anlamak için her an kendisine bakan Albert’i fark ettiğinde, dudaklarında tekdüze bir gülümseme beliriyor ama gözlerindeki parıltının o tatlı alevinden yoksun kalan bu gülümseme sıradan bir sokak lambasının ışığını, yani ısı vermeyen bir aydınlığı andırıyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Saat on birde, cenaze kortejine katılacak arabaların avluda bir araya gelmesiyle, Fraubourg-Saint-Honore Caddesi, zenginlerin sevincine olduğu kadar yasına da aynı şekilde meraklı olan ve görkemli bir cenaze törenine de bir düşesin nikahına da aynı aceleyle giden kalabalığın mırıltılarıyla dolmuştu.
Ve büyük bir gücün tükenişinin ürkütücülüğünü sergileyen genç adam, kasılmış elleriyle sıkıca tutunduğu o yatağın önünde yavaşça diz çöktü.
O anda yaşlı adamın tüm ruhu kan çanağına dönmüş gözlerinde yoğunlaşmış gibiydi; ardından boyun damarları şişti, yüzünü kaplayan saralılara özgü o mavimtırak renk boynuna ve şakaklarına yayıldı; tüm benliğinin içindeki bu patlamaya sadece çığlığı eşlik etmiyordu.
Suskunluğuyla ürkütücü, sessizliğiyle içler acısı olan bu çığlık adeta tüm gözeneklerinden taşıyordu.
Valentine birinin kendisini öldürmek istemesini anlayamıyordu. Neden? Hangi amaçla? Bir düşman kazanmak için nasıl bir kötülük yapmıştı?