Esra Yanık
@eyanikk
Yazgı, çocukluğun belli bir anında yola çıkar, uzun süre yanı başında koştuktan sonra bir yırtıcı hayvan çevikliğiyle atılıp insanı yakalar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Canım yanıyordu. Keşke diyordum Funda, kitaplarından birinin Fransızcaya çevrilmesi vesilesiyle yapılan bir söyleşide mesela, mutfak masasında otursa ve “çileği saklamak için reçel yaparız,” dese. “Salatalığı saklamak için turşu kurarız,” dese. Yaşadıklarımızı saklamak için de kurmacaya başvurduğumuzu söylese! Bir duyguyu saklamanın en iyi yolunun onu bir öykünün ya da bir romanın içine yerleştirmek olduğunu söylese.
O zamanlar gençtik. Gençlik, “unutulmaz şeyler yaşıyorum” inancı ve iddiasıydı bir bakıma.
Otuzlarının sonundaki birine baktığında dans ediyor sanırsın oysa tökezliyordur, demiştin sen. Belkıs gülümsemiş, biz birbirimizi düşerken bulduk, demişti.
Günlüğün sayfalarını bir an önce kendinle ilgili kısımları bulmak için aceleyle çevirdin, heyecandan elin ayağın uyuşuyordu. Bakışların kelimelerin üzerinden öyle hızlı geçiyordu ki, okuyor musun yoksa can havliyle bir şeyden mi kaçıyorsun, belli değildi. Kelimeleri ince tabakası üzerinde biraz dursan biraz düşünsen, tabaka kırılacak, dibi boylayacaktın.