Saramago'nun daha önce hiçbir kitabını okumamıştım bu okuduğum ilk kitabı oldu ve iyiki de okumuşum dediğim bir kitap oldu. Yazarın değişik bir yazım dili var virgül ve nokta dışında bir noktalama işareti kullanmamış (burda mevcut düzene bir başkaldırı sezdim) ilk başta farklı gelmişti ama sonradan buna alıştım zaten kitap ilerleyen sayfalarda sizi öyle bir içine çekiyor ki bir süre sonra noktalama işaretlerine takılmıyorsunuz. Kitapta ilgimi çeken diğer şey de olayların belirsiz bir ülkede belirsiz bir şehirde geçmesi hatta karakterlerin de isimleri belirtilmemiş,sıfatlarla adlandırılmış hepsi.Bu da Saramago'nun herhangi bir coğrafyadan, kültürdən bağımsız olarak insan davranışlarını ön plana çıkarmak istediğini gösteriyor. Kitabın içeriğinden kısaca bahsetmem gerekirse; ülkede bir körlük salgını başlar hükümet salgına yakalananları eski bir hastanede karantinaya alır burada olaylar öyle bir gelişir ki gerçekten inanılması güç sahneler gerçekleşir malesef insanlar o halde bile bir hiyerarşi ve güç peşinde koşar. Roman karantinaya alınan ve oradan kurtulduktan sonra da birbirinden ayrılmayan yedi kişiye odaklanıyor ilerleyen zamanlarda aralarına bir tane de köpek katılıyor.(bu bana yedi uyurları anımsattı) Aralarında bu salgına yakalanmayan ve grubuna rehberlik eden yalnızca bir kişi var okurken hep ona odaklandım açıkçası neden o da kör olmadı,ne zaman kör olucak ya da olucak mı.. Kitabı okuduktan sonra yazarın kitapla ilgili şöyle bir açıklamasına denk geldim "Başka bir gezegene oradaki kayaların yapısını incelemek için araç gönderebilecek kapasiteye sahip bu şizofrenik insanlık, milyonlarca insanın açlıktan ölmesini umursamayabiliyor." Bu bana yazarın da belirttiği gibi aslında hepimizin gördüğü halde görmeyen körler olduğumuzu düşündürdü. Kitabı okuduğum süre

1000Kitap