Düşünmüyorsun, düşüyorsun.Düşündüğünü zannediyorsun, ama sadece yoklukta biraz daha irtifa kaybediyorsun.Çıkabilmek için sözüm ona düşündükçe, her gün biraz daha nefessiz, boğuluyorsun.Sen düşünmüyorsun.Düşünmek, var olabilmek ile olur ancak.Sen var mısın?
Hiç korkmamış olsaydım keşke.
Hiçbir korkuyu tatmamış olsaydı bilincim ve bedenim
Korunmaya ve savunmaya gerek duymasaydım.
Korkuyu bilmeden canımın istediği gibidavranıp, korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi konuşsaydım.
Gerçekten nefes alabilseydim her an.
Gerçekten yaşayabilseydim.
Ben olsaydım sadece, en doğal halimle.
Gerçekte yaşayabilseydim keşke.
Öyle uyansaydım her sabah; öyle tat alsaydım, öyle dokunsaydım, öyle koklasaydım tüm kokuları, öyle duysaydım sesleri... Öylece, kendime özgülüğümle ve özgünlüğümle olsaydım bu dünyada, bu rüyada.
Kendine özgü, özgün ve özgür.
Var olsaydım.
Olabilir miyim?
Keşke...
Birtakım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir,bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.