Eylül Yılmaz
@eyluly
Reklam
Yaradılışımız gereği her şeyi kendimizle ve kendimizi de her şeyle kıyasladığımız için, her türlü mutluluk ve kederi, kendi bütünselliğimizi oluşturan nesnelerde buluyoruz, işte bu durumda en tehlikeli şey yalnızlıktır.
Ah, yüreğim dolup taşmıştı ve birbirimizi anlamadan ayrıldık; zaten bu dünyada kimse kimseyi kolay kolay anlayamıyor ki!
Bu efkâr daha çok, kendi kişiliksizliğimizle ilgili içsel bir kaygı, kıskançlıka iç içe, aptalca bir kendini beğenme duygusu değil midir?