Söylediği her şeyi oldukça ona özgü buluyor, ağzından çıkan ger sözcükle birlikte, ruhundaki yeni parıltıların ve yeni güzelliklerin yavaş yavaş neşeli bir ifadeyle bürünen yüz hatlarından etrafa yayıldığını görüyordum çünkü kendisini anladığımı hissediyordu.
Onu sevgilisinin gözleriyle görmem daha doğru; belki kendi gözlerimle ona bakınca, bana hiç de şimdiki gibi gelmeyecek, o güzel imgeyi niye mahvedeyim.
Her yerdeki gibi! İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İste insanın değişmez yazgısı!