Ezgi Kaya
@ezgikayac
ig:muhendisbook
Bir yerlerimde hissedebiliyordum onu varlığımın ben doğduğum zaman doğan ama ben büyürken büyümeyen bir parçası gibi bir zamanlar bildiğim ama doğarken geride bıraktığım bir parçası gibi.. Olabilecek gene de hiç yaşanmamış bir şeyin belli belirsiz bilinci gibi..
Geçmişimde, çocukluğumda kayda değer bir şey yoktu; ne aşk ne de başka bir şey. Bu yüzden benim söylediğim her şey gelecekle ilgiliydi. Çünkü gelecek, istediğim renklerle boyamak üzere hâlâ benimdi. Özgürce karar vermek istersem değiştirmek üzere hâlâ benim...
Bu kadının gözlerine hiç ışık değmemiş gibiydi, günün en ışıklı, güneşin en parlak olduğu zaman bile...
Bir gün başını ellerimin arasına alıp yüzünü güneşe doğru döndürdüm. Ama gözleri sönmüş iki lamba gibi donuk, fersiz kaldı.
Yarın sabah burada olmayacağım artık. İnsanoğlunun bilmedigi bir yerde olacağım. Bu dünyada kimsenin bilmedigi o yere yapacağım yolculuk bana gurur veriyor. Yaşamım boyunca bana gurur verecek, beni krallardan, prenslerden, hükümdarlardan bile üstün kılacak bir şey aradım. Ne zaman elime bir gazete geçip de, o adamlardan biriyle karşılaşsam , yüzlerine tükürüyordum. Mutfak raflarını kaplamak için gereksindiğim bir gazete kâğıdına tükürdügümün farkındaydım.
