Şuna da inanıyorum ki içimizdeki bu arzunun da bir gün sonu gelecektir: sürekli ayrışmak için duyduğumuz bu arzu… her şeyi ve kendimizi sürekli ayrıştırma yönündeki tutkumuz - kendimizi böyle parça parça bölerek eksiltme, yakın ilişkileri yalnızca yıkım amacına kullanma tutkumuz - cinselliği koca bir eksiltme öğesi yerine koymamız - kadın ve erkek denilen iki yüce elementi o hayli karmaşık birlikteliklerinden kopartıp küçültmemiz - eski düşünceleri de ufaltarak heyecanlarımız için ilkelliğe geri dönmemiz - kendimizi benzersiz bir karanlık heyecan içinde yitirmek peşinde durmadan koşmamız - beyinsiz ve bitimsiz bir heyecan aramamız, sürekli - yalnız ve yalnız kül edici ateşlerle yanmamız, temelli kül olabilme umuduyla harlayıp durmamız…