Kitabı okurken hayatımdaki duygulardan tamamen soyutlanmak istedim. Sahte gülümsemelerden, sahte bakışlardan, sahte acılardan, sahte aşklardan... Acaba bir gün birine bu kadar aşık olabilir miyim diye geçirdim içimden. Aşk her zaman doğru bir duygu olmasa da her an özel bir duyguydu bana göre. Kalbim birine bu kadar aşık olabilir mi? Bu soruları çok sordum. Bir de mektupların içinde barındırdığı zarif duygulara olan inancımdan dolayı beni çok etkileri. Belki kitabı okuyup okumama konusunda bir ikileme düşersiniz ve benim incelememe denk gelirsiniz. Size şunu söylemek isterim; kitabı mutlaka okuyun ama sanki mektuplar size ithafen yazılmış gibi okuyun. O zaman soluksuz okuyacaksınız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tutunamayanlar'ı ikinci okuyuşmdu bu. Birincide doğru zaman değildi. Ne düşündüğünü tam olarak kestiremeyen biriyken bir de Oğuz Atay'ın inişli çıkışlı ruh halini anlamaya çalıştım. İlk okuyuşumda olmadı evet ama bu sefer başardığımı hissediyorum. Birkaç yıl sonra tekrar okumak istiyorum çünkü her okuyuşta benim de ne kadar değiştiğimi gözlerimin önüne serecek biliyorum. Yani demem o ki henüz kendinizi anlayamıyorsanız Oğuz Atay'ı anlamayı beklemeyin. Bu kitap için en önemli kavram 'doğru zaman'. Doğru zamanda okuduğunuz müddetçe size yepyeni bir dünya sunacaktır.
