İnsanın bazen içini susturmak için kendini uzaklara atası gelir; yüksek dağların ardına, rüzgârın bile uğramadığı bir boşluğa. Kalbinin tüm yükünü oraya bırakıp geri dönmek ister, sanki sırtından düşen taşlarla biraz olsun hafifleyebilecekmiş gibi. Ama içinde o yükün tekrar peşinden geleceğini bilmenin korkusu doğar, kıpırdayamaz yerinden.
Binnur Şafak Nigiz