Bu gece galiba uyuyamayacağım. Bu geceydi evimi, memleketimi, sevdiklerimi kaybettiğim gece. Üzerinden nasıl bir yıl geçmiş hala inanamıyorum. Sanki dün gibi o anlar o zor zamanlar, çaresizlikler. O kadar kazınmış ki zihnime.
O zamanlarda bir dakika bir saat gibi geçmek bilmiyordu,zaman durmuş gibi geliyordu şimdi ise dün gibi yakın her şey. Isınmak için karı temizleyip ateş yakmaya çalışırken bir yandan da sevdiklerimize ulaşmaya çalışıyorduk, onların enkazda kalma haberlerini alıyorduk. Üzerinden bir yıl geçmiş ama bir ömür unutamayacağım izler bıraktı.
O zor zamanlarda yüzümüzü bir nebze gülümseten şey varsa o da yüreği güzel insanların gönderdiği yardımlarlardı. Evlerinde ne varsa gönderdikleri belli oluyordu bulguru, tarhanası, battaniyesi, ısıtıcısı bir sürü şey ne güzel düşünülmüş şeylerdi. Çok dua ettik onlara Allah onlardan tekrardan razı olsun. Malesef bu insanların bazıları siyasi sebeplerden dolayı gönderdikleri yardımları beddualara çevirdiler, kanımız donarak okuduk o yazılanları.
Üzerinden bir yıl geçmiş ama yazılan o bedduaları, enkazlarında seslerini duyurmak için bağırarak hayatını kaybededen insanları, bir yıl geçtiği halde yapılmayan evlerimizi, o zamanki çaresizliklerimizi ve kaybettiğimiz yüzlerce insanımızı ömür boyu unutmayacağım. Hepsinin mekanı cennet olsun inşallah.Allah tekrarını yaşatmasın ülkemize.
(Bu fotoğrafı galerimde görünce yazmak istedim)