Şeytan eskiden "İnsanların kalplerine bakar onlan karartmaya çalışırdım!" dermiş. Şimdilerde "İnsanların kalplerine bakıyor ve onlardan içim kararıyor!" demiyordur inşallah.
Öyle güzellikler vardır ki sonunda yolumuzu kaybettirir ve yolunu kaybeden kalplerde korkular, soğukluklar, yalnızlıklar, hastalıklar. karanlıklar çoğalır. Her sese uymakla basiretini kaybeden bir kalp sahibini hakir hallere düşürüp değerini azaltır; hırsların, kinlerin tutsağı olmasına aldırmaz.
Nefisler bekçisiz veya yardımasız bırakmaya gelmez. Bekçisiz nefis önce kendine güvenmeye, sonra da kendini beğenmeye başlar. Nefsin kendini beğenmesi bir tür acıkma halidir ve doydukça kendini daha çok beğenir. Kendini beğendikçe doyumsuzlaşan ve doyuruldukça kendini daha çok beğenen bir nefsin canavarlaşması kaçınılmazdır. Böylece kontrolden çıkar ve sırasıyla aklı, ruhu, kalbi ve en sonunda da insaniyeti boğar, öldürür. İnsaniyetin ölümü insanın ölümüdür; beden nefes alıyor olsa bile...