Atalarını tanımayanlar kısa zamanda yozlaşırlar.
.
.
.
Çocukları, çocuklarının çocukları anımsamayacağı için yaptıkları kötü şeylerden utanmamaya başlarlarmış da ondan. Sonra kimse iyi şeyler yapmaya kalkmazmış. Çünkü nasıl olsa bir ananları, övünenleri çıkmayacak.
Mutlu olmak, bu mutlulu başkalarına da iletmek ne denli kolaydı! İnsan her zaman böyle yaşamalı, yaşam hep böyle tatlı geçmeliydi. Ama olmuyor işte. Mutluluğun hemen yanında, yürekleri dağlayan, insan yaşamını allak bullak eden bir de mutsuzluk bulunuyordu.