Edebiyat Memuru
@fatihbaslan
Fakat namevcut çığlık, ‘ifade etmesi’ istenen o daha da namevcut dayanılmaz yalnızlıkve kaygı deneyimine daha çok yaklaşıyor. Bu döngüler, sonunda ses titreşiminin bir su tabakasının yüzeyindeki gibi görünürlük kazandığı o tekmerkezli büyük halkalar biçiminde, acıyı çekenden yayılarak artık maddi gün batımında ve manzarada bizzat acının konuşup titreştiği bir evrenin coğrafyası haline gelen sonsuz bir gerilemeyle, boyalı yüzeye kazınıyorlar. Görünür dünya şimdi bu ‘doğayı kateden çığlığın ' kaydedilip suretinin çıkarıldığı monadın duvarı olmuştur.
Postmodernizm
Postmodernizm
Giderek daha bütünsel bir sistem ya da mantık ne kadar kuvvetli bir şekilde görüntülenirse -ilk akla gelen örnek hapishane kitaplarıyla Foucault, tabii okuyucu da kendisini o kadar güçsüz hissetmeye başlıyor. Yeni teorisyen (giderek daha kapalı ve ürkütücü bir makine kurarak) kazandığı ölçüde mağlup oluyor, çünkü böylelikle eserinin eleştirel kapasitesi felce uğruyor ve yadsıma, isyan, özellikle de toplumsal dönüşüm dürtüleri bu çizilen model karşısında giderek daha abes ve beyhude olarak algılanıyor.
kan, işkence, ölüm ve dehşet.
Global, ama gene de Amerikan, postmodern kültürün dünya çapında yeni bir askeri ve iktisadi Amerikan hakimiyeti akımının içsel ve üstyapısal ifadesi olduğunu hatırlatmalıyız: Bu anlamda, bütün sınıflı tarih boyunca olduğu gibi, kültürün arka yüzü yine kan, işkence, ölüm ve dehşet.
Proust ve Joyce’un yapıtlarının ikisi de mevcudiyete kendini teslim etmeyen bir şeye imâda bulunurlar.