Fatma BOZOK
@fatmabozok
12 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Fatma BOZOK
, bir kitap okuduPuan vermedi·282 syf.·
11 günde okudu
·Okunma: 17 Eylül 2021 00:00
·2021 44. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitap yorumuna başlamadan önce Oscar Wilde'n hayatı hakkında bilgiler paylaşmak istiyorum. Oscar Wilde bir otel odasının duvar kağıdına 'birimiz gitmeli' diyerek intihar eder. Dorian Gray'in Portresi onun tek romanıdır.En ünlü olduğu zamanlarda uygunsuz ilişki suçundan iki yıl hapis cezasına çarptırılmıştır. Artık hiç bir şey onun için eskisi gibi olmaz ve çok büyük bir yokluk içinde yaşar. O zamanlar yaşam tarzı, cinsel tercihi ve kitaplarındaki gözü karalığı ile İngiliz toplumunun çok büyük tepkisini çeker. Dorıan Gray'in Portresi sansürlü ve sansürsüz olarak yayımlanmıştır ilk basılmaya karar verildiği zamanda sansüre maruz kalmıştır.
Kitabın konusuna geldiğimiz zaman üç ana karakter vardır; Basil, Dorian Gray ve Lord Henry.
Dorian Gray: fiziksel güzelliğe ile çok dikkat çeken herkesten övgü alan bir kişidir.
Basil Harward: Dorian Gray'a hayranlık besleyen, çoğu zaman sanat ve resimden başka bir şey düşünmeyen ve Dorian Gray'in portresini yapan ressamdır.
Lord Henry: Seçkin, tecrübeli bir burjuva bazen ukala ama oldukça zeki ve aforizmaları olan kişidir.
Basil'in Dorian Gray'in portresini çizdikten sonra Lord Henry tarafından gençliğinin ve güzelliğinin bir gün elinden gideceğinin fark ettirilmesi sonucu dilediği dileğinin kabul olması ve devamında başına gelenleri anlatan bir romandır.
Oscar Wilde bir mektubunda romanın karkaterleri ile ilgili şöyle diyor: "Basil Hallward, ben olduğumu sandığım kişidir; Lord Henry dünyanın ben sandığı kişidir; Dorian ise benim olmak istediğim kişidir, belki başka bir çağda..."
Kelimeler! Sadece kelimeler! Ne korkunçtu onlar! Ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar! İnsan kelimelerden kaçamıyordu. Öte yandan kelimelerin ne incelikli bir büyüsü vardı! Biçimsiz şeylere esnek biçimler kazandırır gibiydiler. Bir viyola ya da lavta sesini andıran tatlı bir melodileri vardı sanki. Sadece kelimeler...
Kelimelerden daha gerçek ne vardı ki?
Fakat en yüreklimiz bile kendinden korkuyor. Vahşi yanımızı kesip atarak, kendi kendimizi inkâr edip sakatladık ama o vahşi yanımız trajik bir hayatta kalma mücadelesi vermeye devam ediyor. İnkâr ettikçe cezalandırılıyoruz. Boğarak öldürmeye çalıştığımız içgüdülerimiz, zihnimizi kuşatıp bizi zehirliyor. Beden bir kez günah işledimi günahla ilişiğini keser çünkü eyleme geçmek bir arınma biçimidir. Geriye hiçbir şey kalmaz, alınan zevkin anısından ve pişman olma lüksünden başka.