‘…Ben uykuyu bir kurtuluş bir kaçış zannettim hep. Uyursam bazı şeylerin geçeceğine inandım. Çocukluktan kalma bir alışkanlık. Zorla da olsa, ağlaya ağlaya da olsa uyudum. Ama geçmedi hiçbir şey. Ben de uyumayı bıraktım. Ya da henüz bırakamadım ama azalttım diyelim. Yani alışkanlıklar öyle ha deyince bırakılmıyor,azalta azalta işte…’
Öyle hatasını kusurunu örtmeyi seven ya da olduğundan başka biri gibi görünmeyi becerebilen bir adam değilim ben. Kim olduğumu ne kadar olduğumu neye kadar gücümün yeteceğini bilirim…