Fatih aytaç
@faytac
Eğitimci
Şu anda okuduğu kitap
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
BABA!
Uyurken üşümesin diye üzerimize yorgan atan insanın, üzerine toprak atınca anlıyorsunuz dünyanın boş olduğunu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kimse senin arka planda neler çektiğini, nasıl bir sessiz savaş verdiğini, parçalanan yerlerini kendi başına nasıl onarmaya çalıştığını ve olduğun kişi için ne bedeller ödediğini anlayamaz.
Anlatmaya da çalışma zaten...
Onca cam kırığına rağmen hâlâ ayakta kalmaya ve iyileşmeye çalıştığın için kendinle gurur duy sadece.
Bir babanın yaşayabileceği en onur kırıcı, en derin hüzün şudur:
Bir zamanlar dünyaları sırtlayan o ellerin,
bugün evlatlarına bile “yük” gibi gelmesi…
Bunca fedakârlıktan sonra;
hayatlarını zorlaştırdığını,
zahmet verdiğini,
maddi-manevi bir ağırlık olduğunu düşünmenin verdiği o tarifsiz mahcubiyet…
Bakım veren olmaktan, bakım alana dönüşmenin yarattığı
kimlik kaybı, kırgınlık ve çaresizlik…
Ve belki de en acısı:
Bu çaresizliğin geçici değil,
kader olduğunu bilmek…
Soğuk Bir Yalnızlık: "Taksiyle tek başına acile gitmek"
O an, fiziksel acıdan çok daha keskin bir sızı saplanır göğsünüze. Telefon rehberinde yüzlerce isim vardır ama "gel" diyebileceğiniz kimse yoktur. Son bir umutla, canınızdan parça bildiğiniz en yakınlarınızı ararsınız. O kısacık sessizliğin ardından gelen "taksi ile de gidebilirsin" cümlesi, sizi o acil ortamından daha soğuk bir gerçeğin içine bırakır.
Taksiye bindiğinizde şoförün "Neyiniz var?" diye soran o yabancı sesi, yakınlarınızın sesinden daha samimi gelir size. O gece anlarsınız ki; asıl acil durum bedeninizde değil, yıllarca emek verdiğiniz bağların koptuğu o sessiz yerdedir. Artık sadece hasta değil, aynı zamanda kalbinizden de kırgınızdır.
Bu, omuzlara binen çok ağır bir yük...
Ve o gece eve dönerken anlarsınız ki; bedeniniz acilden taburcu olsa da, yüreğiniz o soğuk yalnızlığa temelli yatış yapmıştır.
Meğer insan en çok, en yakınlarının en uzağa düştüğü ve tek başına kaldığı yerde üşüyormuş!...
Eskiden ne çok inanırdım o " daralınca ara" laflarına. Zor günümde hep kapsamı alanı dışında kaldılar ..
İpliği elime aldım, söküğümü kanata kanata da olsa kendim dikiyorum. Ama Yamuk olur, ama geç olur en azından sahte iplikler gibi kopmaz..