Galiba hayat da benzerdi. Hepimiz bir gün bitmesi gerektiğini biliyor ama sonsuza dek yaşayacakmış gibi davranmaya devam ediyorduk. Aşk gibi hayat da güzeldi çünkü bitmesi gerekiyordu.
Bir yerlerde insanların yeni anılar oluşturmak için eskilerini unuttuğunu duymuştum. Hayatına devam etmek için unutmak zorundaydın. Ama düşünmeye başlayınca... Ölümün gözünün içine baktığım için olacak, en basit hatıralarım bile gözümde canlanıyordu.
Hatırlama işini, diğer insanlarla bağlarımı telefonumun ellerine bırakmıştım. Artık hiçbir şeyi hatırlama zahmetine girmiyordum. Böyle düşününce, cep telefonlarının insan beynine korkunç bir zarar verdiğini anladım.