En sevdiğim, benim için çok büyük anlamı olan bir serinin final kitabına nasıl yorum yapabilirim bilmiyorum. Bu yüzden bunu günlerce erteledim. Bir kitap 4 farklı hikaye desem ne dersiniz? Serinin bu kitabı tam olarak öyle. Serideki bütün kitapları çok seviyorum ama bu kitap kesinlikle favorim, hatta seri komple tüm zamanlarımın favorisi. Çok fazla Türk yazar okumuyorum ama Anita'nın kalemi bambaşka. Bu kitapla ilgili spoiler olmadan hiçbir şey anlatamam ama zaten seriyi okumadan bu yorumu okumayın derim. Öncelikle Ozan ve Bahar'ın kavuşup mutluluktan coştuğu, dağları aştığı bir kitaptı. O kadar zehirli sular içtiler ki bu mutluluğu dibine kadar hak ettiler. Abartısız onların her anını hayatım boyunca okuyabilirim, keşke bir kamera olsa da izleyebilsem dediğim bir ev hayatı. Levent ve Lale benim için bu hikayede en beklenmedik çiftti ve onları bu kadar çok seveceğimi asla düşünmemiştim. Levent zaten muazzam bir adam, Ozan'dan sonra bu hikayedeki favorim ama Lale'nin karakter gelişimi çok güzel oldu, birbirlerini güzel buldular. Yeni eklenen sahnelerle daha da güzel olmuşlar. Kitap olmadan önce de okuduğum için yan hikayelerden Ozan'ın anne ve babasının hikayesi beni her zaman çok ağlatır. Bu hikayedeki bütün kadınlar öyle ama Selma o kadar muazzam o kadar nahif bir kadın ki ona bayılıyorum. Rafet'in dediği gibi masal kahramanı gibi. Babasıyla Meral ablasının hikayesi de Meral'e büyük bir şefkat duymamı sağlar ve yine birebir aynı duyguları hissettim. Yeni eklenen sahnelerle o kadar güzel olmuş ki resmen eksik olan parçalar tamamlanmış. Rafer ile Ozan'ın yüzleşmesi çok gerekliydi ve Ozan'ın bütün korkularının gün yüzüne çıkması da. Ayfer'e değinmezsem olmaz. Bebeklerimin bebeği oldu resmen. Onu daha fazla okumak isterdim tabii ki ama ne kadar okursam okuyayım tadının
