Ferhad Adak
@ferhadadak
Çünkü her çocuk bir umuttu. Ve yaşam ne kadar acımasız, insanlar ne kadar kötü olurlarsa olsunlar onları kendilerinden başka kurtaracak kimse yoktu.
Reklam
Derin bir huzur vardı içimde, büyük bir mutluluk. Bilmemenin mutluluğu, anlamadan kabul etmenin huzuru, düşünmeden hissedebilmenin doygunluğu. Bilmek her zaman güzel değildi. Anlamak sevinç vermiyordu her zaman. Çözmek aklı doyursa da ruha iyi gelmiyordu.
Çünkü akılları ve yürekleri kararmıştı. Çünkü hepsi yobazdı. Ve ister Müslümanlıkta, ister Yahudilikte, isterse Hıristiyanlıkta, yobaz her yerde yobazdır.
Eksik kalan bir şeyler vardı. Ne olduğunu bilmiyordum ama yarım kalmışlık, tamamlanmamışlık duygusu gizli bir yara gibi zonkluyordu zihnimde.
Reklam