Gözlerimi ona bağışlıyorum
Kendi yalnızlığında unutulmuş
...
...
Ellerimi ona bağışlıyorum
Çaresizlik içinde upuzun
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu şiir buz üstüne yazıldı
Bir kere söylenip unutulacak
Şimdi bütün duyularım inkâr halinde
Sanki hiç duymamışım görmemişim sevmemişim
Alın çevremden hatıraları
Beni bir kere aydınlığa bırakın.
Şimdi dünyanın yarısı uyuyor
Ölüm bıçak gibi kıl gibi
Elleri insanların elleri kaç defa
Ölüme değiyor