ilkay
@feridune
bu huzursuzluk meyvesini vermeli artık
boxd.it/11FRx
ingilizce öğretmeni
33 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
You’re dying and you don’t know why.
I was intrigued by the premise of this book because I was in the mood for something dystopian. It satisfied me in a way that made me hopeless for all the things in the world, haha. The very human aspect of the book was really thought provoking, and it was the only thing I think I mostly liked. But I can't say that I really loved this book as a whole, especially the ending. (I am excited to see the movie btw!)
You will miss me, question? I will miss you. You are friend.
What a ride this book was. I started reading it in april, read about 120 pages and dropped it because I was really busy. I suddenly picked it up again yesterday and read 300+ pages, finished it, cried a little.
I am really excited for the movie that is going to come out because this book can totally be a good sci-fi movie.
That is to say, the BEST part about it was Grace and Rocky's friendship. I LOVED their interactions so much. Even if you are two entirely different species, the most important thing to be is a good friend. Grace deciding to go back for Rocky and his world made me really cry.
(Also, the cannibalistic (kind of?) part near the end about Grace eating his own artifical human meat caught me off so bad like what the f*ck???)
Beni üzdüğü için yavaş yavaş okumak zorunda kaldığım bir kitaptı. En sonunda kendimi zorladım ve ders aralarımdayken öğretmenler odasında okuyarak bitirdim. Aslında okulda okumam benim için pek iyi olmadı, çünkü derslerime melankolik bir kafayla girmek pek iyi gelmedi bana.
Werther'i anlamak... diye boşuna konuşmayacağım çünkü onunki gibi karşılıksız bir tutkunluk ve aşk yaşamadım hiç içimde. Ama bazı şeylerden yaşadığı bıkkınlığı ve insanlığa olan sitemlerini anlayabiliyorum.
-
"Yaşamın tadını çıkarmak için üstünde durulabilecek küçücük bir toprak parçası yeterlidir, altında yatmak içinse daha da az."
"It's twilight. It’s the safest time of day for us. The easiest time. But also the saddest, in a way...the end of another day, the return of the night. Darkness is so predictable, don’t you think?"
yearly reread for scientific purposes (it's autumn)
Au revoir, mon cher.
Kitabı okurken gerçekten seveceğimi düşünmüyordum, son 50 sayfayı okuyana dek. Olacağını bildiğiniz, size olacağı söylenen ve hatta artık ne olacaksa olsun dediğiniz her şey son 50 sayfada oluyor, beklemediğim kadar dramatik oluyor hatta.
Kitabı okurken ana karakter David'e olan nefretim katlanarak arttı, Giovanni'ye olan sevgim de aynı şekilde. Aslında sevgi diyebilir miyim onu da bilmiyorum, tam olarak sevdiğim bi karakter yoktu kitapta. Acıma duygusu desek daha iyi. David sanki çok derdi varmış gibi, dünyanın en dertli adamıymış gibi yakınsada, kitabın başında dertleri benim kafama takılacak şeyler değildi açıkçası. Tam privileged white man dertleriydi yani. David'in başına gelen her şey kendi suçu ve kendini kabullenememezliği. Olan Giovanni'ye oluyor. Giovanni'nin de asıl suçu kendini David'e böyle kaptırması sanırım. David'in nasıl bir insan olduğunu ve eninde sonunda onu bırakıp gideceğini bilmesine rağmen.
Okurken keşke şöyle kaliteli bir filmi olsa, Luca Guadagnino yönetse de izlesek dedim sürekli.