Mutluyken de sefalet çekerken insanın sürekli kaygılanmak için nedenleri olacaktır; yaşam boş uğraşlarla geçip gidecektir. Ne de olsa insan boş vakit için dua eden ancak bunun tadını hiçbir zaman çıkarmayan bir canlıdır.
Şansla gelen hiçbir şey kalıcı değildir; insan ne kadar yükseğe çıkarsa düşme olasılığı da o kadar artar. Yok olmaya mahkûm olmak kimseye zevk getirmez; bu nedenle elde etmek için çok çalıştıkları şeyleri korumak uğruna daha da çok çalışmak zorunda kalan insanların yaşamı sadece kısa değil aynı zamanda sefildir.