Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinden acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayılta insanın içini sızlatıyor.
Niçin hayatta önüme çıkan her yeni yola adım atmaktan bu kadar çekiniyor, her yaklaşan insanı bana fenalık etmeye geliyormuş gibi, endişe ile karşılıyordum?