Pencere önünde, bana sırtını dönmüş duruyordu. Yüzünü görmüyordum ama ağladığını biliyordum. Yüreğim keskin bir acıyla burkuldu.
Acıdım ona, hâlbuki merhametime ihtiyacı yoktu.
Demek ki böyle oluyormuş: yan yana, neredeyse dirseğin değecek kadar yakınında, bir saat önce hiç tanımadığın bir insan oturuyor ve şimdi yalnız onu düşünmek istiyorsun...