Artık yalnızlığın ne demek olduğunu biliyorum, sanırım. Anlık yalnızlığın hiç olmazsa. Benliğin belirsiz özünden geliyor.. İnsan bu bulaşıcı hastalığın temelini, çıkış noktasını belirleyemesin diye vücudunun her yerine yayılan bir kan hastalığı gibi.
Bir yerlerde, biri, beni azıcık da olsa anlıyor mu, azıcık da olsa seviyor mu? Bütün çaresizliğimle, ideallerimle, her şeyimle -hayatı seviyorum. Ama bu çok zor ve öğreneceğim daha çok, çok şey var. Galiba zaman zaman deliriyorum.