Tanabay, dağlara ve gökyüzüne bakarken, insanların hepsinin birbirinden talihli, mutlu olamayacağını düşündü. Herkesin kaderi aynıydı. Karşısında ulu dağlar vardı: Bir yanı pırıl pırıl aydınlık, bir yanı gölgeli. Aydınlık ve gölge nasıl yan yana ise insanın da kaderi öyle mutluluk ve acıyı beraber getiriyordu.
Geçmişe uzanan günlerin anılarını bir bir aklına düşürmesine, Tanbay'ın kendisi de pek şaştı. O güne kadar hiç düşünmemişti bunları. Demek ki düşünmemek unutmak değilmiş.